Vlaardingse Beja Kluiters maakt oranjerevolutie van dichtbij mee

2 december 13:45
Bron: Groot Vlaardingen / Mark Kivit, donderdag 2 december. Overgenomen met toestemming

Afbeelding: Beja Kluiters tussen de betogers op het Plein van de Onafhankelijkheid in Kiev. "Die oranje vlag hield ik even vast voor een vriendin."

Onbezoldigd verslaggever in Kiev

Vlaardingen - De Vlaardingse Beja Kluiters stond er met haar neus bovenop toen de oranjerevolutie uitbrak in de Oekraïnse hoofdstad Kiev. In haar auto, op vijftig meter van het Plein van de Onafhankelijkheid, keek ze toe hoe een overweldigende menigte de kou trotseerde om te protesteren tegen de in hun ogen frauduleus verlopen verkiezingen. Onderwijl stond haar mobiele telefoon roodgloeiend van de actualiteitenprogramma's die de laatste stand van zaken wilden weten.

Kluiters is voorzitter van de Vlaardingse hulporganisatie Spoetnik en bestuurslid van een landelijk platform voor de Oekraïne. Haar liefde voor het land nam ze over van haar schoonmoeder en ze spreekt inmiddels een aardig woordje Russisch. "Een cursus op de volksuniversiteit en urenlang gepraat met vrachtwagenchauffeurs, als ik weer eens mee ging met een hulptransport", merkt ze daarover op. Minstens vijf keer per jaar reist ze af naar de Oekraïne. Zo ook donderdag 18 november. Met de auto zoals gebruikelijk. Een tocht die dit keer 32 uur in beslag nam vanwege de ijzel en sneeuw onderweg.

Beja in Kiev "We wisten dat de situatie gespannen was want er werd voor de verkiezingen al volop gespeculeerd over gesjoemel met de stembus. Ik heb nog even overwogen om de reis af te blazen maar er waren een paar zaken die ik graag wilde regelen. De Oosterkerk is bezig een grote actie op te zetten voor Romny, een stad zo groot als Vlaardingen op 250 km ten noordoosten van Kiev. Ik wilde met de burgemeester praten over het programma."

Maar Kluiters kwam vast te zitten in Kiev. Er zat voor haar niks anders op dan de ontwikkelingen af te wachten. "Ik heb ademloos staan kijken bij het Plein van de Onafhankelijkheid. Miljoenen mensen hadden zich daar verzameld. Zwaaiend met oranje vlaggen aan hengels. Als het volkslied gespeeld wordt zingt jong en oud vol overtuiging mee, met de hand op de borst. Dat is ontzettend indrukwekkend."

Omkopen

Kluiters is niet in staat langdurig te lopen en parkeerde daarom haar auto op vijftig meter van het plein om de gebeurtenissen op de voet te volgen. "De straten naar het plein waren afgesloten maar ik ken de sluipweggetjes of kocht een politieagent om met een kop koffie van McDonalds. De mensen die met me meereden hebben zich wezenloos gelachen hoe ik dat aanpakte. Het was tien graden onder de nul en ijzig koud. Die agenten konden ook wel iets warms gebruiken dus ik zorgde er altijd voor een paar koppen bij me te hebben.

Op de verkiezingsdag bracht Kluiters elk uur verslag uit aan de webmaster van het landelijke platform, die het laatste nieuws op de internetsite plaatste. Dat raakte bij de landelijke media ook snel bekend. "Vanaf de eerste dag bleef mijn mobiel maar rinkelen. Journalisten die wilde weten wat er gebeurde. Het ANP, de Wereldomroep, NCRV en BNN radio en omroep Vlaardingen. 'Jij hoort het van de mensen zelf, je spreekt de taal' zeiden ze. Als er nieuwe ontwikkelingen waren ging ik speciaal naar het plein om live verslag te kunnen doen. Ook de redactie van Barend en Van Dorp belde iedere dag. Als de situatie zou escaleren, wilde ze dat ik live in het programma zou komen. Gelukkig gebeurde dat niet. Toen ik zondag thuiskwam werd ik direct door bekenden op de Pijnboomdreef aangesproken dat ze me op de radio hadden gehoord. Dat is toch wel leuk, al zit ik nu wel met flinke telefoonrekening opgezadeld."

Bang

Maar Kluiters heeft 'm ook wel geknepen. Bijvoorbeeld toen ze afgelopen donderdagavond een politiecolonne op zag rukken naar het plein. "Dit gaat helemaal fout, dacht ik. Eventjes was ik wel bang. Hoe kom je daar weg als het misgaat. Maar de politie kwam geen einde aan de demonstratie maken. Ze sloten zich juist aan."

Ook de opmars van de oranjedemonstranten naar het parlement en het presidentieel paleis, waar de sympathisanten van rivaal Janoekovitj zich ophielden, zal ze niet snel vergeten. "Ik ben met de auto meegereden, midden tussen de stroom mensen in. Mijn auto werd versierd met blauwe [webredactie: ze waren oranje] strikken en mensen sloegen op het dak, ten teken dat ik moest toeteren. Ik wist niet wat ik meemaakte."

Zelf zegt Kluiters geen partij te kiezen voor Janoekovitsj of Joesjenko. "Maar ik kan me wel heel goed voorstellen dat mensen zich aansluiten bij de oranjerevolutie. Het is geen strijd tussen twee mensen, presidentskandidaten, maar een strijd voor democratie. Het lijkt wel of de Oekraïner opnieuw geboren is, zich eindelijk eens uitspreekt. Dat is een stap in de goede richting. Hoe de revolutie zal aflopen? Ik denk met een klap. Maar de uitkomst zal oranje zijn: de democratie."


Terug naar de begin pagina